Exploring Macedonia  National Tourism Portal

Главна страница Линкови Периоден систем Книги и списанија Експерименти Нобеловци Форум Хумор Email
  Статии публикувани во 2008
  Статии публикувани во 2007
  Статии публикувани во 2006
  Статии публикувани во 2005
  Статии публикувани во 2004
  Статии публикувани во 2003
  Статии публикувани во 2002
  Статии публикувани во 2001
  Статии публикувани во 2000
  Врвни десет
  Внесете промена
  Cool страници
  Врвни десет
  Додадете нова страница
  Периодични списанија
  Книги од странски издавачи
  Книги од домашни издавачи

Бактерија која ја заштитува атмосферата од метан

Метанотрофната бактерија била откриена од научниците при Институтот за микробиологија на Руската Академија на науки за време на изучувањето на мочуриштата од различни делови на Северна Русија. Мочуришните предели зафаќаат околу една петина од Руската територија.

Оваа бактерија во тресетот формира метан, а тој е една од главните компоненти кои го прават феноменот на стаклена градина. Мистериозната сина светлина од меурчиња која се креваат од мочуриштата е всушност метан кој е излачен од оваа бактерија. Но вака создадениот метан не е закана за атмосферата бидејќи постојат други микроорганизми кои живеат во истите мочуришта. Метанотрофните бактерии оксидираат дури 90% од излачениот метан. 

Повеќето од Руските мочуришта се сместини во постојано ладните зони. Тундрите и тајгите (руски поларни предели) се покриени со половина метар тенок слој на сфангум (sphagnum). Метанотрофните бактерии се најдени во клетките на сфангумот. Тие се откриени неодамна поради нивниот бавен степен на растење. Ова забавено растење се должи на фактот дека тие опстојуваат под многу сурови услови-како што е температура од околу нула степени. Освен тоа сфангумот нивната природна средина поседува бактерицидни својства кои ја закиселуваат водата. Сфангум мовта индивидуално т.е. поединечно се многу мали и слаби но заедно тие формираат многу густа зелена површина. Таа може да биде поделена во три зони: Околу земјата сфангумот е зелен и жив и може да биде дебел околу 5 cm. „Белата зона“ се движи од 6 до 10 cm под земја, до ниво на водата. Во неа хлорофилот е уништен. Потоа следи кафеавата зона каде сфангумот почнува да се распаѓа и таму се формира тресет.

Промероци од почва земени од секое ниво се сместени од страна на научниците во специјално изградена околина т.е. услови на живот. Тие се чуваат во смеса на воздух и метан (1:1) околу 6 недели на температура од 4 степени целзиусови. При овие услови белата зона од мофта станува способна да го оксидира метанот. 

Овие откритија ни покажуваат дека скоро на цела Северна Русија од Чукотка до Камчатка филтерот на бактеријата која го оксидира метанот функционира.

Превод: Костова Светлана

 Статии

најчитани
Историјата на хемијата на поштенски марки (5191 посети)
Минерали од Македонија на компакт диск (5147 посети)
Прочистување на дизел моторите со уреа (5137 посети)
Приказна за сапунот (5049 посети)
Љубов или хемија? (5036 посети)
Историјата на хемијата на поштенски марки (5016 посети)

 Нобеловци

Harold Clayton Urey (1934)
Jens Christian Skou (1997)
Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer (1905)
Alan G. MacDiarmid (2000)
Ahmed Zewail (1999)
Michael Smith (1993)
Kary B. Mullis (1993)
Vladimir Prelog (1976)

 Хумор

најчитан
Смртта на биретата (4941 посети)
Карикатури (4897 посети)
Електрофилна адиција - молекулска драма (4888 посети)
Станувајќи алкохол (4881 посети)
Словенската и хемиската писменост (4878 посети)
Бисери на мудроста (4848 посети)

[Главна стана] [Стари статии] [Периоден систем] [Линкови]
[Нобеловци] [Форум] [Хумор] [E-mail]

© Hemija.net, Скопје, Македонија. Контакт: kontakt@hemija.net